- Katılım
- 6 Ağu 2025
- Mesajlar
- 493
- Tepkime puanı
- 137
- Puanları
- 43
Mutçuluk, ayrıca Mutlulukçuluk ya da Eudaimonizm olarak da bilinen ve insan davranışlarının mutluluk isteğiyle belirlendiği görüşüne dayanan ahlak felsefesi akımıdır.
Eudaimonizm, Antik Çağ Yunan felsefesinde etkin olan bir görüştür. Antik Çağ Yunan felsefesi çoğunlukla, bir Mutçuluk, Mutlulukçuluk, Eudaimonizm üzerine kurulu bir felsefe sistemidir.
EUDAİMONİZMİN AHLAK ANLAYIŞI
Eudaimonizm anlayışına göre en üstün iyi, mutluluktur. Sokrates’e göre, en üstün iyi olan mutluluk, ahlaki mutluluktur ki bu da bilgiyle elde edilir. Bilgiyle erişilen mutluluk, bilgenin mutluluğu, Sokrates’ten sonra hemen bütün Yunan düşünürlerince olduğu gibi kabul edilmiş bir temadır.
Örneğin, hazcı Aristippos’a göre gerçek haz, sürekli olandır, sürekli olan hazza da bilgelikle varılabilir. Epikuros’a göre gerçek mutluluk, erdem yoluyla varılan bir çeşit yüksek duygusuzluk halidir (Bkz: Hedonizm Nedir?). Erdem, bilgeye, kendi mutluluğuna yarayan her şeyi yaptıran, kendi mutsuzluğunu doğuracak her şeyden de kaçınmasını sağlayan bir davranıştır. Stoacı Zenon da aynı kanıdadır, en yüksek erdem mutlu yaşamaktır, buna da bilgelikle varılır, bilgelikse doğaya uygun davranmakla gerçekleşir. Bir bakıma bütün öğretiler, mutluluk amacını taşımaktadırlar. İnsan, çeşitli öğretilerle, mutluluğa erişmenin yollarını araştırmaktadır.
MUTLULUK – YAŞAM İLİŞKİSİ
Mutluluk, hemen bütün öğretilere göre iyi yaşama anlamındadır. Toplumsalı bireysele indirgemek, mutluluk koşullarını her zaman ve her yerde aynı ve geçerli saymak gibi güçsüzlüklerine karşın mutluluğu ölümden sonraya aktaran dinsel anlayıştan çok daha bilimsel olan mutçuluk anlayışı, insanları bu dünyada mutlu kılmanın yollarını aramak gibi üstün bir güç taşır. Fransız maddecileriyle İngiliz yararcıları ve Amerikan pragmacıları, bütün idealist yanılgılarıyla birlikte, temelde Eudaimonizm anlayışından yola çıkmışlardır.
Hazırlayan: Sosyolog Ömer Yıldırım
Alıntıdır.
Eudaimonizm, Antik Çağ Yunan felsefesinde etkin olan bir görüştür. Antik Çağ Yunan felsefesi çoğunlukla, bir Mutçuluk, Mutlulukçuluk, Eudaimonizm üzerine kurulu bir felsefe sistemidir.
EUDAİMONİZMİN AHLAK ANLAYIŞI
Eudaimonizm anlayışına göre en üstün iyi, mutluluktur. Sokrates’e göre, en üstün iyi olan mutluluk, ahlaki mutluluktur ki bu da bilgiyle elde edilir. Bilgiyle erişilen mutluluk, bilgenin mutluluğu, Sokrates’ten sonra hemen bütün Yunan düşünürlerince olduğu gibi kabul edilmiş bir temadır.
Örneğin, hazcı Aristippos’a göre gerçek haz, sürekli olandır, sürekli olan hazza da bilgelikle varılabilir. Epikuros’a göre gerçek mutluluk, erdem yoluyla varılan bir çeşit yüksek duygusuzluk halidir (Bkz: Hedonizm Nedir?). Erdem, bilgeye, kendi mutluluğuna yarayan her şeyi yaptıran, kendi mutsuzluğunu doğuracak her şeyden de kaçınmasını sağlayan bir davranıştır. Stoacı Zenon da aynı kanıdadır, en yüksek erdem mutlu yaşamaktır, buna da bilgelikle varılır, bilgelikse doğaya uygun davranmakla gerçekleşir. Bir bakıma bütün öğretiler, mutluluk amacını taşımaktadırlar. İnsan, çeşitli öğretilerle, mutluluğa erişmenin yollarını araştırmaktadır.
MUTLULUK – YAŞAM İLİŞKİSİ
Mutluluk, hemen bütün öğretilere göre iyi yaşama anlamındadır. Toplumsalı bireysele indirgemek, mutluluk koşullarını her zaman ve her yerde aynı ve geçerli saymak gibi güçsüzlüklerine karşın mutluluğu ölümden sonraya aktaran dinsel anlayıştan çok daha bilimsel olan mutçuluk anlayışı, insanları bu dünyada mutlu kılmanın yollarını aramak gibi üstün bir güç taşır. Fransız maddecileriyle İngiliz yararcıları ve Amerikan pragmacıları, bütün idealist yanılgılarıyla birlikte, temelde Eudaimonizm anlayışından yola çıkmışlardır.
Hazırlayan: Sosyolog Ömer Yıldırım
Alıntıdır.
